وقایع اتفاقیه

تصاحب جایزه بهترین فیلم خارجی جشنواره گلدن گلوب توسط فیلم جدائی نادر از سیمین ساخته اصغر فرهادی نشان داد اگر آمریکا درحوزه فناوری یک ابرقدرت است،ایران هم یک ابرقدرت فرهنگی است.تقریبا بیست سالی است که فیلم های ایرانی مورد توجه مردم دنیا قرار گرفته و دیدگاه های صاحب نظران و ارزیابی ها نشان می دهد سینمای ایران گوشه های زیبائی از فرهنگ انسانی را ارائه می کند که فرهنگ غرب آنها را فراموش کرده یا به آن توجه اندکی دارد.

آثار فیلمسازانی نظیرعباس کیارستمی،مجیدمجیدی و اصغر فرهادی در اوج فعالیت سینمای غرب که به شدت به فناوری،تبلیغات غیرمستقیم ایدئولوژیک،بی بندوباری وخشونت وابسته است توانسته با بیان یک قصه مرتبط با جامعه خود با تلطیف هوشمندانه عواطف و احساسات مخاطبان،که از کارکردهای تاثیر گذار دربرقراری ارتباط با فیلم و سینماست،ناخودآگاه خشن،رام نشده و بدوی بشر را به یاری قصه ها،تصاویر، عواطف ژرف و قهرمانهای بزرگ و اندیشه های سترگ تلطیف کند.

این تلطیف نوعی احساس تزکیه است که به لطف آن زندگی موازی مخاطبان آثارهنری با قهرمان هنری عجین    می شود و تماشاگر به طور موقت وارد دنیای زندگی او می شود و احساسات او را،او نیز متوجه می شود.این احساسات می تواند احساس هویت،احساس مسئولیت،احساس پهلوانی، احساس ایثار و از خود گذشتگی باشد.

ایستادن جلوی موج عظیم جهانی شدن ارتباطات که ماهواره و اینترنت از مظاهر ان هستند دشوار می باشد ولی یکی از راهها آفرینش محصولات فرهنگی با نگاه به فرهنگ ایرانی،اسلامی این مرز و بوم است که علاوه بر برخی محافل جهانی مخاطبان زیادی در داخل کشور، منطقه و آسیای مرکزی دارد.

نظرات ()